Agata Grześkiewicz: Wybacz że mnie nie ma (Pardon de ne pas être là)
____________________
Wybacz że mnie nie ma teraz
Kiedy świat nasz na zakręcie,
Że nie umiem dotknąć nieba
I że jutro mnie nie będzie
Znowu kiedy zgasisz lampkę,
Co przed snem broniła jeszcze
I przylecą z czarnym wiatrem
Te, znajome zimne dreszcze
Wybacz proszę, że nic więcej
Dziś powiedzieć nie potrafię
Wstyd się przyznać, że jest ciężej
Kiedy mówią: "Razem łatwiej?
Już nie umiem tak jak wcześniej
Spojrzeć w Twoje szklane oczy
Z tym paranoicznym lękiem
Chcę uciekać w szarość nocy
Idź przed siebie dziś
Bo przecież czas wszystko pozmienia
Zgasną wspomnienia
Mgła zasłoni cień mych dłoni
Zastygnie powietrze
Ty zapomnisz
Wybacz, że zostały po mnie tylko
Te walczące z kurzem zdjęcia
I ta beznadziejna bliskość:
Szara, pusta, bezimienna
Wybacz mi te wszystkie grzechy
Te, o których ciężko śpiewać
I zmienione w płacz uśmiechy
Wobec bezradności nieba
Idź przed siebie dziś
Bo przecież czas wszystko pozmienia
Zgasną wspomnienia
Mgła zasłoni cień mych dłoni
Zastygnie powietrze
Ty zapomnisz
Idź przed siebie i niech w niebie
Anioły Cię chronią
Niech lecą nad Tobą
Czas rozdzieli nas
I zmieni: czucie w widzenie,
Serca w kamienie
/x2
Kiedy świat nasz na zakręcie,
Że nie umiem dotknąć nieba
I że jutro mnie nie będzie
Znowu kiedy zgasisz lampkę,
Co przed snem broniła jeszcze
I przylecą z czarnym wiatrem
Te, znajome zimne dreszcze
Wybacz proszę, że nic więcej
Dziś powiedzieć nie potrafię
Wstyd się przyznać, że jest ciężej
Kiedy mówią: "Razem łatwiej?
Już nie umiem tak jak wcześniej
Spojrzeć w Twoje szklane oczy
Z tym paranoicznym lękiem
Chcę uciekać w szarość nocy
Idź przed siebie dziś
Bo przecież czas wszystko pozmienia
Zgasną wspomnienia
Mgła zasłoni cień mych dłoni
Zastygnie powietrze
Ty zapomnisz
Wybacz, że zostały po mnie tylko
Te walczące z kurzem zdjęcia
I ta beznadziejna bliskość:
Szara, pusta, bezimienna
Wybacz mi te wszystkie grzechy
Te, o których ciężko śpiewać
I zmienione w płacz uśmiechy
Wobec bezradności nieba
Idź przed siebie dziś
Bo przecież czas wszystko pozmienia
Zgasną wspomnienia
Mgła zasłoni cień mych dłoni
Zastygnie powietrze
Ty zapomnisz
Idź przed siebie i niech w niebie
Anioły Cię chronią
Niech lecą nad Tobą
Czas rozdzieli nas
I zmieni: czucie w widzenie,
Serca w kamienie
/x2
Pardon de ne pas être là
Quand notre monde oscille et tangue,
De ne pouvoir toucher le ciel.
De ne plus être ici demain
Lorsque tu éteindras la lampe,
Qui te protégeait du sommeil
Et que viendront dans le vent noir
Ces frissons glacés familiers.
Pardonne-moi, vraiment je n'ai
Plus rien à te dire aujourd'hui.
Ce devait être mieux ensemble :
Tout a été plus difficile.
Je ne peux plus, comme autrefois
Regarder dans tes yeux vitreux.
Avec ma peur et ma psychose
Je veux m'enfuir dans la nuit grise.
Va, suis ta route, car le temps
Noiera même l'éclat
De la mémoire
La brume estompera mes mains,
Et l'air se figera,
Tu oublieras.
Pardonne-moi, s'il ne reste de moi
Que ces photos dans la poussière
Et cette intimité navrée
Si grise, vide, et anonyme.
Pardonne-moi tous ces péchés,
Ceux qu'on aurait peine à chanter
Les sourires se sont fait larmes
Face à l'impuissance du ciel.
Va, suis ta route, car le temps
Noiera même l'éclat
De la mémoire.
La brume estompera mes mains,
Et l'air se figera,
Tu oublieras.
Va, suis ta route et que les anges
Dans les cieux te protègent,
Sous leurs ailes clémentes.
Le temps nous sépare
Changeant l'amour en illusion,
les cœurs en pierres. (2x)
(2x)
